Rozwój mózgu dziecka przebiega najintensywniej w pierwszych miesiącach życia. W czasie ostrej patologii przede wszystkim należy zapewnić dziecku specjalistyczną opiekę medyczną, kontrolować funkcje życiowe i zapobiegać zakażeniom. Należy taż zapewnić dziecku możliwie najwięcej spokoju bez stosowania agresywnej interwencji. Odpowiednio prowadzona pielęgnacja powinna być jednocześnie stymulacją procesu rekonwalescencji oraz mobilizacją obszarów mózgu nie objętych uszkodzeniem. Niezbędnym warunkiem prawidłowej stymulacji jest obecność przy dziecku matki (rodziców) oraz wykwalifikowanego personelu. Bardzo ważnym aspektem jest kształtowanie więzi emocjonalnej między matką a noworodkiem. Jej obecność, dotyk, uśmiech, odgłos bicia serca są najważniejsze w zapewnieni dziecku poczucia bezpieczeństwa.

Podczas kąpieli czy innych zabiegów pielęgnacyjnych, przewijania, ubierania, zabawy, zwłaszcza kiedy uczestniczą przy tym rodzice, dziecko ma szansę na umacnianie więzi emocjonalnych, poznawanie twarzy, a także na rozwijanie swoich możliwości motorycznych.

Kąpiel dziecka [www.fit.pl, www.vns.pl]

Wczesne wspieranie rozwoju psychomotorycznego "dziecka ryzyka" jest formą specyficznej opieki nad noworodkiem. Po postawieniu diagnozy wczesna interwencja staje się specyficzną rehabilitacją z długofalowym programem stymulacji rozwoju i nauki funkcji. Zatem diagnoza ukierunkuje sposób postępowania i pracy z dzieckiem. Aczkolwiek, zarówno przed jak i po zdiagnozowaniu dziecka, należy je bacznie obserwować i śledzić wszelkie zmiany psychomotoryczne.

Bardzo ważna jest prawidłowa reakcja personelu na sygnały płynące od dziecka. Lekarze, pielęgniarki i fizjoterapeuci powinni reagować adekwatnie do sytuacji, szybko, a przy tym z dużą dozą delikatności i ostrożności. Stąd wymagana jest umiejętność obserwacji, analizy i rozpoznawanie potrzeb dziecka. Ponadto rodzice dziecka będą spokojniejsi z poczuciem, że ich potomek ma odpowiednią opiekę, jeśli personel oddziału będzie prezentował fachową i odpowiedzialną postawę. Dobrze byłoby, gdyby pracownicy intensywnej terapii zadbali o łagodną, relaksacyjną muzykę, która w większości przypadków ma pozytywny wpływ na dzieci. Przy czym nic nie zastąpi głosu rodziców, zwłaszcza matki, na który dzieci reagują najlepiej.

Po ustąpieniu okresu ostrego, w fazie konwalescencji (ewolucji uszkodzenia OUN) wprowadza się częste zmiany pozycji, delikatny masaż oraz łagodną stymulację bodźcami w jak największym stopniu zbliżonymi do fizjologicznych. "Oddziaływanie na system odruchowy noworodka ma na celu odtworzenie prawidłowych schematów ruchowych". Zbyt energiczna mobilizacja może negatywnie wpływać na konwalescencję uszkodzeń. Pielęgnacja powinna mieć nadal specyficzny charakter i oddziaływać nie tylko na sferę ruchową, ale też czuciową, emocjonalną, powinna pobudzać narządy wzroku, słuchu i węchu. Dlatego matka dziecka, uśmiechnięta i nauczona podstawowych zasad pielęgnacyjnych (np.: metodą NDT-Bobath) jest niezastąpiona.

Błędem jest przeprowadzanie typowej rehabilitacji "na zapas", bez uprzedniej diagnozy dziecka. Nie powinna ona zaszkodzić dziecku (chociaż może), lecz wywoła najprawdopodobniej lęk i poczucie zagrożenia u rodziców. Mogą zacząć traktować dziecko jako bardzo chore lub nawet niepełnosprawne, a to nie będzie miało dobrego wpływu na jego rozwój.