Większość noworodków urodzonych przedwcześnie, z racji swojej niedojrzałości, poddanych jest licznym, intensywnym, długotrwałym i z całą pewnością nieprzyjemnym zabiegom medycznym. Trwają one nierzadko wiele tygodni, podczas których tak ważny kontakt z najbliższymi osobami dziecka - mamą i tatą jest bardzo utrudniony.

Wszystkie te nieprzyjemne doświadczenia będą miały z pewnością istotny wpływ na dalszy rozwój dziecka, zarówno fizyczny, jak i psychiczny. Trudno jest jednak zmierzyć rozmiar cierpienia jakiego doznaje dziecko w warunkach szpitalnych tuż po urodzeniu. Można jednak, a nawet trzeba, umieć rozpoznać reakcje dziecka, którymi sygnalizuje ono różne stany emocjonalne, po to, aby móc mu pomóc. Noworodek, gdy czuje się zagrożony:

• pręży kończyny dolne
• zasłania twarz
• zaciska palce dłoni i stóp
• przesuwa się do ścianek inkubatora – szuka punktu odniesienia
• przechodzi do niższego poziomu czuwania – rozdrażnienie lub sen

Noworodek sygnalizuje również reakcje unikania, które są efektem działania silnego stresu. Mogą powodować one zaburzenia parametrów życiowych, a więc:

• unika kontaktu wzrokowego
• pręży całe ciało
• pręży i rozszerza szeroko palce rąk
• wykonuje nagłe szarpane ruchy całego ciała z drżeniem kończyn
• wypycha język
• może być w stanie uogólnionej hipotonii (obniżonego napięcia mięśni)
• krztusi się
• obficie ślini
• zmienia kolor skóry
• mogą pojawić się takie reakcje jak: spadek saturacji, bradykardia, zaburzenia rytmu serca